! Ahhh ... ดีฉัน ... คุณไม่จำเป็นต้องลูกหลาน ... Ahhh ... ดีฉัน ... คุณไม่จำเป็นต้องลูกหลาน ...
ผมคิดว่าสำหรับผู้ชายวันมีความสุขที่สุดของชีวิตของเราคือเมื่อเราจะเกิดมาเด็กซึ่งแตกต่างจากผู้หญิงที่โรแมนติกวันที่ดีที่สุดของคุณคือเมื่อพวกเขาได้แต่งงาน แต่ในช่วงหลายปีหลัง (คน) จะต้องมีวันที่ดีอื่น ๆ และเมื่อเราเกิดหลานและถ้าลูกสาว "น้อย" และไม่ได้เพราะคำพูดเดิมว่า "เด็กของลูกสาวของฉันที่ลูกหลานของฉันจะเป็น และลูก ๆ ของฉัน ... จะหรือจะไม่ "เช่นนี้เป็นที่โหดร้ายเกินไปและไร้เหตุผล แต่เป็นเพราะการสนทนาระหว่างพ่อและลูกสาวไม่ได้เป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุด แต่เหตุผลเดียวกันกับลูกสาว .... และเปลี่ยน เวที มันก็เหมือนเป็นหนึ่งในกฎหมายหลายชีวิต แต่นี้ไม่ได้เป็นเรื่องของฉัน แต่ความรู้สึกเหมือนฉัน "เวลาจะขึ้นอยู่กับคุณปู่ของ PODER. วันเกิดเราหลานชาย / จะแตกต่างจากเมื่อเราเกิดของพวกเขา บิดาหรือมารดา.? ... ที่รุนแรงมากขึ้นได้อย่างไรไม่ทราบ ... แต่ที่แตกต่างกัน. อาจจะเป็นเพราะพวกเขามาในช่วงเวลาของชีวิตของเราเมื่อเรารู้สึกเหงาของเด็กผลไม้ของอัตตาของพวกเขา (และเราก่อน) และไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างน้อยในรายการของการตั้งค่าทางสังคมและจากนั้นเป็นขนาดเล็กที่เกิดนอกเหนือจากชื่อที่กำหนดโดยพ่อแม่ของพวกเขาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการใช้เวลามากกว่าชีวิตของคุณชื่อของเราที่ พ่อแม่และปู่ย่าตายายของเราและที่ทำให้เรารู้สึก "ซึ่งเป็นของเรา ... " และถึงแม้จะเก่าจะหายไปที่เป็นน้อยเป็นส่วนหนึ่งของต้นไม้แห่งชีวิตของเราเป็นสาขาขนาดเล็กที่เข้ามาในมันและ รักด้วยการดูแลทั้งหมด. และเราจะเห็นเขาเติบโตและเราเห็นเขายิ้มและเราเสียใจเขา แต่ที่มีขนาดเล็กเพื่อช่วยให้เราเข้าใจว่าเรารู้ว่าเมื่อเราเห็นรอยยิ้มของเขาเช่นถ้าจะพูดถึงส่วนที่เหลือของครอบครัว คุณปู่ของฉันได้มา,,! และอื่น ๆ เราจะเต็มไปด้วยความรักเพราะกับพวกเขาอีกครั้งที่เรามีภาพลวงตาว่าเราเป็นสิ่งสำคัญที่จะ "ใครบางคน" และที่เราต้องการและกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเกมของคุณที่จะบอกคุณเคยต้องการที่จะเล่นกับเขาและที่ มักจะสูญเสียมันไปเล่นในการเล่นและเราจะสมรู้ร่วมคิดของ jellybeans, ดูดและบัตร แต่ทำไมเราต้องฟังความโกรธของพ่อแม่ของพวกเขาโดยการเตือนให้เรา "ที่เรายกปู่ย่าตายายไม่ดี .... ลูกหลาน "และนั่น ... ผมไม่เห็นด้วย ... เพราะไม่มีใครได้รับการศึกษาในฐานะที่เป็นพ่อที่ดี แต่นำมาใช้ในการเรียนการสอนความรักความเคารพและความอดทนของเรา .... แต่เมื่อคุณปู่เป็นหนึ่งตระหนักว่ามันไม่คุ้มค่าก่อนที่จะมีระเบียบวินัย ใช้เพราะพวกเขาเป็นสิ่งที่พวกเขา ... ไม่มีอะไรมาก ... เด็กเถาและเช่นมีน้อยใจกว้างมากขึ้น แต่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไม่เลว และอื่น ๆ ตามที่คุณเติบโตคุณจะรู้สึกว่าอยู่ในอ้อมแขนของคุณเมื่อเขาถามคุณ (และหลัง แต่ถ้าเราปล่อยมีการประท้วงที่พ่อแม่ของพวกเขา) และเมื่อคุณไม่เคยถามว่าคุณกำลังดมกลิ่นของ ผิวของเธอคำแรกของเธอและมักจะร้องไห้กางมือของเธอกำลังมองหาคุณและนั่งในขณะที่คุณปู่ .... ..... สำหรับพวกเขามากขึ้นกว่าพระเจ้า ! ... และเพื่อให้เรามีความภาคภูมิใจในปาร์กชายหาดหรือที่ใดก็ตามแล้วเตะ ..... เป็นหลานชายที่รักของเรา ...แต่ ... แต่ ... เวลาผ่านไปและพวกเขาเติบโตขึ้นเร็วเกินไปและอาจจะได้รับระหว่าง 3 และ 4 ปี ... วันหนึ่งที่คุณจะเริ่มสังเกตเห็นว่าคุณปู่ .... ผมมีเกมของตัวเอง ! ... และค่อยๆคุณจะเห็น ... และมันเป็นความจริงของชีวิต ... เรามีอยู่แล้วที่จะจูบลาขอ .... ถ้าพวกเขาจะไม่โกรธ ... อย่างอื่น .. หรือจูบ .. หรืออะไร .... และการตั้งค่ามีการเปลี่ยนแปลง ... ตอนนี้ครองพ่อแม่และยายและคุณยอมรับมันคิดว่าเมื่อเกิดมีความเป็นบริสุทธิ์เป็นที่พวกเขาเลือกคุณปู่ของพวกเขา SUPREME รัก แต่มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "อื่น ๆ สิ่งที่ "ไม่บริสุทธิ์และปนเปื้อน (มากหรือน้อย) และวันนั้นมาถึงเรากำลังจะไปเยี่ยมเขาและเขาราวกับว่าต่างประเทศ .... และวันนั้นคุณรู้ว่าคุณ แต่ .... จะไม่ ERAS .... อะไร ...ผมหมายถึง ... เป็นคุณปู่ของปู่ ... แต่ชีวิตใหม่ ... แล้วเพราะบอกคุณ .... คุณปู่ .... ฉันเก่า! และคุณจะกลับมาที่คุณปรารถนาเมื่อร้องขอแขนของคุณเกมของคุณจูบของคุณ ..... แต่ "สิ่งที่มีชีวิตของตัวเองในวันนี้เกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างมาก Gripon เขาจับผมผมเอาสัปดาห์ที่จะเขียนไร้ค่า อะไรและฉันขอโทษ. ต่อไป ... ฉัน POOR .... ไม่ได้มีลูกหลาน ... ที่ฉันเป็นสิ่งที่สำคัญมากขึ้น .... พระเจ้า ..... ! ! ................................... ชีวิตเศร้า
!!! Ayyy ... pobre de mí... que ya no tengo NIETOS...!!! ¡¡¡ Ayyy... pobre de mí... que ya no tengo NIETOS...!!!
Yo creo que para los hombres, el día más feliz de nuestra vida es cuando nos nacen los hijos, a diferencia de las románticas mujeres que su mejor día es cuando se casan. Pero con los años, volvemos ( los hombres) ha tener otros días felices y es cuando nos nacen los nietos y si es de hijas " un poco más" y no porque el viejo dicho diga que " los hijos de mis hijas, nietos míos serán y los de mis hijos... serán o no serán" pues esto es demasiado cruel e ilógico, más bien porque una discusión entre padres e hijas no tiene la mayor importancia, pero la misma discusión con la nuera.... ya cambia el escenario. Es como una de tantas leyes de la propia vida, pero no es este mi tema, sino el sentir que se me " ha acabado el tiempo de PODER como abuelo. El día que nos nace el nieto/a es distinto a cuando nos nació su padre o su madre. ¿ más intenso...? no lo sé... pero si distinto. Posiblemente porque nos llegan en un momento de nuestras vidas en que sentimos la soledad de los hijos, fruto de sus egoísmos ( y nosotros antes) y ya no somos importantes para ellos, al menos en sus listas de preferencias sociales y en ese momento, nace un ser pequeñito, que aparte del nombre que les designen sus padres, lo más importante es que llevará toda su vida nuestro apellido, el de nuestros padres y abuelos y eso nos hace sentir " que también es nuestro..." y aunque los viejos, ya se fueron, aquel pequeño ser, forma parte del árbol de nuestra vida, como una pequeña rama que nace en él y al que cuidamos con todo AMOR. Y le vemos crecer, y le vemos sonreír y le vemos llorar, pero aquel ser tan pequeñito, nos da a entender que nos conoce cuando nos ve con su sonrisa, como si dijeran al resto de la familia ¡¡¡¡ ha llegado mi abuelito,,,!!! y eso nos llena de más AMOR, porque con ellos, volvemos a tener la ilusión de que para "alguien" somos importantes y nos necesitan y nos volvemos su mejor amigo de juegos, el que siempre le dirá que quiere jugar con él y el que siempre perderá juegue a lo que juegue, y nos volveremos a ser sus cómplices de las gominolas, de los chupas y los cromos, aunque por ello tengamos que escuchar la bronca de sus padres al recordarnos " que los abuelos.... mal criamos a los nietos" y ahí...¡¡¡ no estoy de acuerdo...!! Porque nadie fue a estudiar como se es un buen padre, sino que aplicamos en su enseñanza nuestro amor, nuestro respeto y nuestra tolerancia.... pero cuando se es abuelo, uno se da cuenta de que no vale la pena esa disciplina que antes usamos porque ellos son lo que son...NIÑOS... nada más y tal veza ahí seamos un poco más tolerantes, pero no mal criadores. Y así, a medida que va creciendo, lo vas sintiendo en tus brazos cuando él te lo pide, ( y por detrás, SIN QUE NOSOTROS LE HAGAMOS CASO, están protestando sus padres) y cuando no te lo pide, vas oliendo el olor de su piel, sus primeras palabras, sus lloros y siempre, sus manitas extendidas, buscando las tuyas para el paseo y en esos momentos.....¡¡¡¡ el abuelo.... para ellos es mucho más que el mismo Dios...!!! y así de orgullosos los llevamos al parke, a la playa o donde sea y haga falta.....¡¡¡ es nuestro amado nieto...!!! pero... pero... el tiempo pasa y ellos crecen tal vez demasiado pronto y al llegar entre los 3 y los 4 años... un día empiezas a notar, que ¡¡¡ abuelo.... tengo mis propios juegos...!!! y poco a poco, ves... y es ley de vida... que ya tienes que pedirle el beso de despedida.... si es que no están enfadados... de lo contrario ..¡¡¡ ni beso... ni nada....!!! y sus preferencias han cambiado... ahora impera más mamá, papá y la abuela y uno lo acepta pensando que cuando nacen, son tan puros que escogen al abuelo como su AMOR SUPREMO, pero con el conocimiento de la vida, conocen también " otras cosas" no tan puras y se contaminan (MÁS O MENOS) y ese día llega, en que vas a visitarlo y para él, como si entrara un extraño.... y ese día, te das cuenta de que ¡¡¡¡ ERES .... PERO YA NO ERES .... LO QUE ERAS...!!! osea... está el abuelo... pero el nuevo abuelo de la vida... porque enseguida te dice....¡¡¡¡¡ abuelo.... que yo ya soy mayor!!!! y te vienes de vuelta añorando, cuando solicitaba tus brazos, tus juegos, tus besos..... pero " son cosas de la vida misma, que hoy, con este tremendo GRIPÓN que él me contagió, llevo una semana sin valor para escribir nada y lo siento. En fin...¡¡¡¡ POBRE DE MI .... QUE YA NO TENGO NIETOS... A LOS CUALES YO ERA.... MÁS IMPORTANTE QUE DIOS.....!!!!!! así es la triste vida...................................
